Saturday

Giacomo Leopardi: L'infinito - جاکومو لئوپاردی: جاودانگی

1798 – 1837
Sempre caro mi fu quest'ermo colle,
E questa siepe, che da tanta parte
Dell'ultimo orrizonte il guardo esclude.
Ma sedendo e mirando, interminati
Spazi di là da quella, e sovrumani
Silenzi, e profondissima quiete,
Io nel pensier mi fingo; ove per poco
Il cor non si spaura. E come il vento
Odo stormir tra queste piante, io quello
Infinito silenzio a questa voce
Vo comparando: e mi sovvien l'eterno,
E le morte stagioni, e la presente
E viva, e'l suon di lei. Così tra questa
Immensità s'annega il pensier mio:
E'l naufragar m'è dolce in questo mare.

Giacomo Leopardi
همیشه با من مهربان بود این تپه ی تنها
و این حصار که حائلی ست
میان بخش فراخی از دورترین افق و نگاه.
اما هنگام که می نشینم و می نگرم:
فضای بی کرانِ آنسوی، و سکوتی
فرای انسان، و ژرف ترین غنود
در خیالم مجسم می شود؛ آنگاه دل
دمی می آساید. و چون می شنوم
که باد در بوته زار می وزد، با این صدا
آن سکوت جاودان را می سنجم:
و ابدیت، و فصل های رفته، و اکنونِ زنده،
و آوایشان به خیالم می آید.
بدینسان غرق می شود اندیشه ام  
درین بینهایت: و چه شیرین است 
کشتی شکسته فرورفتنم درین دریا.

جاکومو لئوپاردی

ترجمه: سهراب مختاری

 شعر جاودانگی به دستخط لئوپاردی

Copyright © All Rights Reserved by Sohrab Mokhtari