Monday

Franz Kafka: Gibs auf!خودتو خسته نکن

Es war sehr früh am Morgen, die Straßen rein und leer, ich ging zum Bahnhof. Als ich eine Turmuhr mit meiner Uhr verglich, sah ich, daß es schon viel später war, als ich geglaubt hatte, ich mußte mich sehr beeilen, der Schrecken über diese Entdeckung ließ mich im Weg unsicher werden, ich kannte mich in dieser Stadt noch nicht sehr gut aus, glücklicherweise war ein Schutzmann in der Nähe, ich lief zu ihm und fragte ihn atemlos nach dem Weg. Er lächelte und sagte: »Von mir willst du den Weg erfahren?« »Ja«, sagte ich, »da ich ihn selbst nicht finden kann.« »Gibs auf, gibs auf«, sagte er und wandte sich mit einem großen Schwunge ab, so wie Leute, die mit ihrem Lachen allein sein wollen.

صبح خیلی زود بود، خیابان ها پاک و خالی، به ایستگاه رفتم، وقتی ساعت یک کلیسا را با ساعتم مقایسه کردم، دیدم خیلی دیرتر از آن است که فکر کرده بودم، باید خیلی عجله می کردم، وحشت این کشف سبب شد در راه تردید کنم، هنوز شهر را خیلی خوب نمی شناختم، خوشبختانه یک پاسبان نزدیکم بود، به طرفش رفتم و نفس زنان نشانی را پرسیدم. لبخند زد و گفت: "از من مسیر را می پرسی؟". گفتم "بله، چون خودم پیدا نمی کنم." گفت: "خودتو خسته نکن! خودتو خسته نکن!" و ناگهان پشتش را به من کرد و رفت، مثل آدم هایی که می خواهند با لبخندشان تنها باشند.      

فرانتس کافکا



ترجمه: سهراب مختاری
Copyright © All Rights Reserved by Sohrab Mokhtari