Thursday

Günter Grass: WAS GESAGT WERDEN MUSS - آنچه باید گفت



گونتر گراس - Günter Grass
چرا سکوت می کنم، دیرزمانی کتمان کرده ام
آنچه را که آشکار است و تمرین شده است
در رزمایش هایی که از بازماندگانش در آخر
پانویسی بیش نیستیم

آن، ادعای حق حمله ی پیشگیرانه ای است
که مردم ایران را که زیر سلطه ی یک پهلوان پنبه
به سوی هیجانِ سازمان یافته هدایت شده اند
نابود می تواند کرد، آنهم با این گمان
که در قلمرو قدرتشان
بمب اتم ساخته می شود

اما چرا هر بار خود را ممنوع می کنم
از خواندن آن کشور دیگر به نام
که سال هاست – اگرچه مخفیانه
توانایی اتمی رو به رشدی دارد
که قابل مهار نیست، زیرا هیچ تحقیقی
درباره اش مجاز نیست؟

کتمان عمومی درباره ی این مجموعه ی قراین
که سکوت من نیز زیرمجموعه ی آن بوده است،
برای من یک دروغ تحمیل شده است
و اجباری است که مجازاتی هم برایش گذاشته اند
یعنی اگر آن را نپذیرفتی به طرفت العینی
حکم «یهودی ستیزی» صادر می کنند.

اما اکنون که کشورم را مدام،
بخاطر جنایتی که تنها بر گردن اوست
و هیچ مثالی هم ندارد،
به میان می کشند و به سخن وا می دارند
اگرچه آن را با لبانی چالاک غرامت قلمداد می کنند،
یعنی دوباره و فقط با اهداف تجاری،
یک زیردریایی دیگر نیز
به اسرائیل بفرستیم با این ویژگی
که کلاهک ها ی انفجاری کشتار جمعی را
به نقاطی هدایت کند که حتی
وجودِ یک بمب اتم هم در آنجا اثبات نشده است،
حالا به مثابه نگرانی از نبود مدرک کافی هم که باشد
باید گفت آنچه را که می گویم.

اما چرا تا اکنون سکوت کرده بودم؟
زیرا فکر می کردم گذشته ام
که آلوده به لکه ی ننگی پاک نشدنی است
مرا منع می کند از اینکه حقیقتی فاش را
با کشور اسرائیل که پیوندی عمیق با آن دارم
و خواهم داشت، در میان بگذارم.

چرا اکنون در فرسودگی و با آخرین جوهر
از این سخن می گویم:
که قدرت اتمی اسرائیل
همین صلح شکننده ی جهان را نیز به خطر می اندازد؟
زیرا باید گفت آنچه را که فردا
گفتنش بسیار دیر خواهد بود؛
دلیل دیگرش اینکه ما آلمانی ها به اندازه ی کافی بار بر دوشمان هست
که بخواهیم بار دیگر جنایتی را تجهیز کنیم
که قابل پیش بینی است، و به همین دلیل
هیچ توجیه مرسومی گناه همدستی مان را
پاک نخواهد کرد.

و اقرار می کنم: دیگر سکوت نخواهم کرد،
زیرا ریاکاری غرب بیزارم کرده است،
و غیر از این چشم دارم
که دیگران نیز خود را از این سکوت رها کنند،
و از عاملین  خطری که مشهود است بخواهند
که از خشونت صرفه نظر کنند
و همچنان اصرار کنند
که نظارت دائمی و بی وقفه
بر تأسیسات اتمی اسرائیل
و بر تأسیسات اتمی ایران
زیر نظر یک نهاد بین المللی
از سوی دولت های هر دو کشور پذیرفته شود.

تنها از این راه است که می توانیم به همه، اسرائیلی و فلسطینی
و حتی همه ی انسان هایی
که در این منطقه ی تسخیر شده از وهم
تنگاتنگ در ستیز با یکدیگر زندگی می کنند
و در آخر به خودمان کمک کنیم.

گونتر گراس
ترجمه: سهراب مختاری      

منبع: روزنامه ی زوددویچه

 http://www.sueddeutsche.de/kultur/gedicht-zum-konflikt-zwischen-israel-und-iran-was-gesagt-werden-muss-1.1325809

No comments:

Copyright © All Rights Reserved by Sohrab Mokhtari